CAPSULE 5 / おれさまのブログ?
posted on 31 Mar 2009 18:30 by nair in Artworks, Dolls, Events
"แอบอ่านอะไร นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว หือ?"
"ปะ.. เปล่าซักหน่อย เจ้าบ้า!!! ชั้นแค่อยากดูยูนิคอร์นในเล่มนี้แค่นั้นเอง"
"...... หรอออ?"
"แล้วนี่มาเนียนกอดได้ไงเนี่ยะ!!!!"
ตุบ... ตับ...
จากนั้นสองผัวเมียก็ตบตีกันต่อ (ว่าแต่ทำไมต้องชุดนอนละเนี่ยะ)
แต่แหม...ไม่ยิ้มได้ไง เล่มนี้นี่เบย์เอย์ไปซะ80% (แม่ยกคู่อื่นฉีกแอนโธเป็นผง!!! กรี้ดด)
ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่อุดหนุนนะคะ ตอนนี้...
แอนโธขายหมดแล้ว!!!
หมดตั้งกะ11โมงวันงาน ฮูเร~ \(TwT)/
(แต่เดี๋ยวมีreprintนะจ้ะ)
ตอนเช้า ตกกะใจกับแถวเข้างาน ยาวนัก! (หรือเพราะปกติเรามาสายหว่า OTL) หลังจากเข้างานได้ก็สิงสู่ที่บูธเกือบทั้งวัน งานนี้นี่คนเยอะมากกกก!! แค่นั่งบูธมองคนเดินไปเดินมาก็มึนหัวแล้ว ขอบคุณทุกคนที่อุดหนุนนะคะ แล้วก็ต้องขอโทษคนที่ขอสึเคบุด้วย แอบเซ็นขยุกขยุยไปหน่อย (TwT)
อันนี้แอบถ่ายสึเคบุที่เซ็นไป (แต่ถ่ายไม่ครบน่อ) ขอสารภาพว่าตอนเขียนแอนโธยังเขียนท่านอาเธอร์ไม่ชินมือเลย จนมาเซ็นสึเคะนี่แหละ... เจอแต่คู่นี้ซะจนวาดคล่องทีเดียว (บ่นแต่ก็ชอบเค่อะ เหยๆ)
แต่ยังมีหลายคนขอเจ้าบี้อยู่ คิดถึงดีเกรย์ ฮือๆ เมื่อไหร่อ.โฮชิโนะจะเลิกออกทะเลซะทีละเนี่ยะ
พอค่อนบ่ายแอบดอดไปนั่งเซ็นสึเคะกับอีหมึกตรงหน้าเวที แล้วเค้าก็เปิดMAD ทุกคนก็เฮๆกันใหญ่ ตอนแรกอีป้าสองตัวเห็นมีผู้ปกครองอยู่ด้วย ก็นั่งแอ๊บให้ดูเป็นผู้เป็นคนตามปกติไป ซักพัก.......... มันเปิดเฮตะกับรีบอร์นเกียส เท่านั้นแหละ....สองป้า : แอร๋ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!
ผู้ปกครอง : ห่าน พวกเอ็งนี่หล่ะตัวแม่เลยแหม จอมันใหญ่ๆ ขอปล่อยแก่ซักวัน แบบว่านังสัปปะรดมันได้ใจนัก(ชอบบบบส์)
นอกจากนี้เรายังอัญเชิญท่านอาเธอร์มานั่ง
เป็นพริตตี้หน้าร้านด้วย (น้องไคล์ : จะบ้าก็บ้าไปคนเดียวอย่าแกล้งโผมสิคราบบบบ) ขอบคุณชุดจากเรนซ์ศรีมากๆนะจ้ะ อีกรูปเจ้าป้าบอกลาพี่คล้าว เดี๋ยวจะหนีไปเก็บอ้อยที่ญี่ปุ่นซะแล้ว(โถ เก็บอ้อยอินเตอร์) ขอให้ไปดีมาดีนะจ้ะ เรนซ์ศรี ข้าคงคิดถึงเจ้านัก แงงงงเจ้าป้า : ยังติดหนี้ป้าอยู่เยอะ ไปเก็บอ้อยญี่ปุ่น ส่งตังมาผ่อนหนี้ด้วยนะยะ!
พี่คล้าว : งานนี้ต้องไปทำงานเป็นโฮสต์แล้วหล่ะป้า ถึงจะผ่อนหนี้ป้าหมดเนี่ย
งานนี้ได้เจอเพื่อนๆพี่ๆที่ไม่ได้เจอกันนาน (เหมือนเลี้ยงรวมรุ่นลายครามพิกล) เม้ามันส์มาก หัวเราะจนปวดกราม(อิชั้นมิได้เว่อร์ แต่ปวดจริงๆ ก๊าก) สนุกมากเลยค่ะ ตอนเย็นไปกินโอโตะยะกัน ร้านแทบระเบิด แถมด้วยเค้กที่ไม่มีช้อนให้กิน ด้นตะเกียบกันเห็นๆ (=w=;)สุดท้าย
อยากจะบอกมาตั้งกะอ่านไฟล์โดแล้ว ว่าชอบแอนโธเล่มนี้มากมาย แอร๋ย (TwT)/\ อ่านแล้วโฮกมากกกก แล้วก็สนุกมากเลยจ้าที่ได้ร่วมงานกัน ขอบคุณพี่ป๋อ พี่อ้อน พี่อ้น หมีเอ้ นุช(ไม่ได้เจอกันนานมาก อยากเจออ่ะ แงงง) คุณลิน แล้วก็โคโนเอะด้วยจ้าพี่อ้นตบไหล่ : ม๊ะ! เล่มสอง
ยูน : กรี้ดดดดด มะ... มะ.... มะ...... มาเล้ย! << เหมือนจะปฏิเสธตอนแรก ก๊ากP.S. เกือบลืม ขอคอมเมนท์โดด้วยจ้า โขกสับมาโลดEDIT : เข้าเวบหลักแล้วเจอนี่...
おれさまのブログ!?!
อะไรวะเนี่ยะ ก๊ากกกกกกกกกกก ตากิลลลลล!!!!!! ตากิลยึดบลอคแล้ว แล้วไอ้แนะนำตัวนี่อะร๊ายยย อวยตัวเองได้อีก ฮาแตกมาก ประเด็นคือมีคนอื่นมาตอบบลอคด้วยนะ ก๊าก นี่มันเอพริลฟูลใช่ไม๊คุณฮิมะ!
ทนไม่ไหวขอซักรูป ก๊าก กิลน่ารักกกกกอ่ะะะ (ท่านอาเธอร์ในผ้ากันเปื้อนก็โมเอ้โครต!)
เดี๋ยวว่างๆจะวาดอีก ชอบ! (เพิ่งเคยลองใช้SAI สนุกดีนะ)
)
ไหนๆ ก็ไหนๆ ขอแอบกัด (ไม่เกี่ยวกับโด แต่จะพ่น!) อังกฤษเนี่ยน้าา ตอนเล่นเปียโน หลอกเด็กได้อีกเห้อออออออออออออ เก้กเชียะะะะะะะะะ หล่อเกิ้นนนนนนนนน อีอัลฟ์มันไม่รู้เรื่องราวก็นึกว่าแบบนั้นอ่ะเพราะแล้ว อิโด่
นึกถึงที่เค้าว่ากันว่า ลูกสาวผู้ดีอังกฤษต้องเล่นเปียโนเป็นกันทุกคน เพื่อเอาไว้โชว์แขก เป็นหน้าเป็นตา มันแค่เล่นเพื่อโชว์ความไฮโซวววว แต่เล่นแบบจริงจังเป็นอาชีพไม่เป็นนะคะ!!! ด้วยเหตุนี้ก็เลยไม่มีนักเปียโนชาวอังกฤษที่ขึ้นชื่อกะเค้าบ้าง โดนแถมเยอรมันออสเตรียอิตาลีฝรั่งเศสกลบหมด เพราะเค้าเก่งกว่าาา ก็อังกฤษมัวแต่เล่นแล้วต้องดูดีนี่คะะะะะะ
(โห ด่ายาวว่ะ กร๊ากกก ไม่เกี่ยวกะโดเลย 555)
เอาเป็นว่าชอบอดีตอันไม่น่าจดจำของอังกฤษมาก (ที่มันเล่นได้แค่นั้นเพราะคนสอนเป็นแบบนั้นสินะเลยไม่อยากเรียน กร๊ากก อ้ะ เมคเซนส์!)
จิบิอัลฟ์ก็ไร้เดียงสาได้อีกกกกกกกกกกกกก
แต่ขำดนตรีสมัยใหม่ของมัน กร๊ากกกก อเมริกาก้าวไกลหัวใจครีเอถีฟฟฟฟ
#1 By KeeChan on 2009-03-31 18:38